در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵، نمایندگان ۵۰ کشور منشور ملل متحد را در سانفرانسیسکو امضا کردند. نخستین مقصد آن «حفظ صلح و امنیت بینالمللی» است. منشور واژهٔ صلح را تعریفنشده باقی میگذارد.

اسناد بعدی چه میگویند؟
دستور کار ۲۰۳۰ برای توسعهٔ پایدار، که در سال ۲۰۱۵ تصویب شد، خواستار «جوامع صلحآمیز، عادلانه و فراگیر که از ترس و خشونت رها باشند» (ترجمهٔ غیررسمی) است. هدف ۱۶ این خواسته را به آماجهایی سنجشپذیر دربارهٔ خشونت، دسترسی به عدالت و نهادهای پاسخگو تبدیل میکند.
در سال ۲۰۱۶، مجمع عمومی و شورای امنیت دو قطعنامهٔ قرینهٔ یکدیگر دربارهٔ پایدارسازی صلح تصویب کردند و آن را «هدف و فرایندی برای ساختن چشماندازی مشترک از یک جامعه» (ترجمهٔ غیررسمی) توصیف کردند.
این قطعنامهها بیان میکنند که پایدارسازی صلح، از پیشگیری از منازعه تا پشتیبانی از بازیابی، چه چیزهایی را در بر دارد، اما نمیگویند چگونه میتوان دانست که صلح چه هنگام حاصل شده است.

اعلامیهٔ حق بر صلح، که مجمع عمومی در سال ۲۰۱۶ با ۱۳۱ رأی موافق در برابر ۳۴ رأی مخالف و ۱۹ رأی ممتنع تصویب کرد، اعلام میکند که هر کس «حق برخورداری از صلح» (ترجمهٔ غیررسمی) را دارد. این اعلامیه آن حق را به حمایت از حقوق بشر و تحقق کامل توسعه پیوند میدهد. مقدمهٔ آن اذعان میکند که صلح «تنها نبود منازعه نیست، بلکه نیازمند فرایندی مثبت، پویا و مشارکتی نیز هست» (ترجمهٔ غیررسمی).
در سال ۲۰۲۳، خلاصهٔ سیاستی دبیرکل با عنوان A New Agenda for Peace از کشورها خواست که برای پرداختن به علل خشونت «راهبردهای ملی پیشگیری» (ترجمهٔ غیررسمی) تدوین کنند. در سال ۲۰۲۴، Pact for the Future مجمع عمومی تعهد به «صلحی عادلانه و ماندگار» (ترجمهٔ غیررسمی) را تجدید کرد.
چرا یک تعریف میتواند سودمند باشد؟

Anna Spain، حقوقدان، در مطالعهای دربارهٔ تصمیمهای شورای امنیت نوشت که «هیچ تعریفی از صلح یا درک مشترکی از اینکه ترویج صلح بر اساس حقوق بینالملل به چه معناست» (ترجمهٔ غیررسمی) وجود ندارد. اسناد سازمان ملل متحد که در بالا آمد نمونهای از این الگو هستند.
این اسناد آنچه را صلح میطلبد، آنچه ممکن میسازد و چگونگی فروپاشی آن را توصیف میکنند، اما معنای آن را تا حد زیادی مسلّم میانگارند.
هیچیک از این اسناد تعریفی به دست نمیدهد که کشورهای عضو بتوانند با آن بگویند آیا صلح حاصل شده است یا نه.
ناظر آتشبس میتواند وارسی کند که تیراندازی متوقف شده است. گروهی که به خانوادههای آواره کمک میکند میتواند بررسی کند که آیا آنان میتوانند با ایمنی به خانه بازگردند. هر یک میتواند نشان دهد که چه دستاوردی داشته است، اما نه اینکه این دو تلاش چه وجه مشترکی دارند یا با هم چه چیزی را بنا میکنند. همین شکاف در میان سازمانهای بسیاری که برای صلح کار میکنند نیز پدید میآید.
گشودگی و ابهام واژهٔ «صلح» میتواند سودمند باشد. کسانی که دربارهٔ اینکه جامعهٔ صلحآمیز چگونه خواهد بود اختلاف نظر دارند، باز هم میتوانند توافق کنند که صلح ارزش تلاش را دارد.
آنان میتوانند بر سر امری مشخص، مانند پابرجا نگه داشتن یک آتشبس، همکاری کنند بیآنکه نخست اختلافهای گستردهتر خود را حلوفصل کرده باشند. هر تعریف مشترکی باید این گوناگونی دیدگاهها را جدی بگیرد.
این شکاف بیش از همه هنگامی اهمیت مییابد که باید تصمیمی گرفته شود. حقوق میتواند به شورای امنیت بگوید که مجاز به انجام چه کاری است. اما نمیتواند به شورا بگوید که آیا یک تصمیم، یا یک قانون پیشنهادی، به بنا کردن صلحی ماندگار کمک میکند یا نه. برای این کار تبیینی لازم است از اینکه صلح ماندگار در واقع چیست.
تعریف مشترک صلح چگونه میتواند باشد؟
در The Sovereignty of Sentience، که در Journal on the Use of Force and International Law منتشر شده است، مدیر مؤسس IGP، Anders Reagan، نظریهای جامع برای تعریف، سنجش و بنا کردن صلح ارائه میکند. این مقاله ۶۱ برداشت از صلح را که اکنون در مطالعات صلح به کار میروند بهطور انتقادی بررسی میکند و وجوه مشترک آنها را بیان میکند. به یافتهٔ این مقاله، هر یک از این برداشتها به این مربوط است که سوژههای حسمند چگونه بر بهزیستی یکدیگر اثر میگذارند، خواه تعریفی بر نبود آسیب تأکید کند، خواه بر وجود همکاری.
بر این پایه، مقاله تبیینی از صلح میپروراند که از هنجارهای اجتماعیای برساخته شده است که از خودتعیینگری هر شخص برای تعریف، پرورش و دنبال کردن بهزیستی خود حمایت میکنند. سپس این تبیین را برای بررسی قواعدی برگزیده از حقوق بینالملل به کار میبرد.
