مطالعهٔ مقاله (DOI)مطالعهٔ خلاصه به زبان سادهشیوهٔ استناد و استفادهٔ مجدد
نکات کلیدی
- این مقاله معیاری پیشنهاد می‌کند که با آن می‌توان حقوق بین‌الملل را در برابر مقصد اعلام‌شدهٔ آن، یعنی حفظ صلح، سنجید. این معیار، یعنی the Sovereignty of Sentience، صلح را خودمختاری‌ای تعریف می‌کند که به‌طور همگانی از آن حمایت می‌شود، و خشونت را خدشه به این حمایت.
- در عمل، این معیار می‌پرسد که آیا چهار حمایت اجتماعی برای همه برقرار است: سوژگی، صلاحیت، آزادی و امنیت. صلح وضعیتی است که در آن هر چهار برقرارند؛ خشونت وضعیتی است که در آن هر یک از آن‌ها از میان برود.
- اگر قواعد حقوق بین‌الملل در پرتو این معیار خوانده شوند، برخی از آن‌ها، مانند منع توسل به زور، این حمایت‌ها را پاس می‌دارند، و برخی دیگر، مانند حق دفاع مشروع، زوری را مجاز می‌شمارند که این معیار آن را خشونت طبقه‌بندی می‌کند، حتی هنگامی که قانونی یا ضروری باشد. مقاله این نتیجه‌ها را برای آزمون عرضه می‌کند و تصریح می‌کند که به‌کارگیری آن‌ها نیازمند «طراحی نهادی، شاخص‌ها و آزمون موردی» (ترجمهٔ غیررسمی) است.
چکیده
چکیدهٔ منتشرشدهٔ مقاله، با حذف دو بخش، چنین است:
«حفظ صلح بین‌المللی نخستین مقصد سازمان ملل متحد است، اما حقوق بین‌الملل فاقد تعریفی توافق‌شده از صلح است که بتوان طراحی آن را با آن ارزیابی کرد. این مقاله یکی از چنین معیارهایی را پیشنهاد می‌کند: the Sovereignty of Sentience (SoS). … روش‌شناسی مقاله پدیدارشناختی است و تنها آنچه را که تجربهٔ اول‌شخص می‌تواند تصدیق کند یقینیِ قطعی می‌پذیرد. در این حدود، سوژه می‌تواند حس‌مندی خود را تأیید کند، اما نه می‌تواند آن را به دیگران اثبات کند و نه حس‌مندی آنان را تصدیق کند. … نظریهٔ هنجاری برآمده از آن، یعنی SoS، صلح را خودمختاری‌ای تعریف می‌کند که به‌طور همگانی از آن حمایت می‌شود، و خشونت را خدشه به این حمایت. SoS، در کاربست بر برخی مقررات و آموزه‌های حقوقی بین‌المللی، زور علیه سوژه‌های احتمالاً حس‌مند را خشونت طبقه‌بندی می‌کند، حتی هنگامی که قانونی یا ضروری باشد. نتیجهٔ مقاله این است که حقوق بین‌الملل، برای همسویی با مقصد صلح‌محور خود، باید زور علیه همهٔ سوژه‌های احتمالاً حس‌مند را منع کند.» (ترجمهٔ غیررسمی)
به زبان ساده، مقاله از آنچه هر فرد می‌تواند با یقین بداند آغاز می‌کند: اینکه او تجربه‌هایی از آنِ خود دارد که هیچ کس دیگری نمی‌تواند از درون ببیند. قاعده‌ای که تنها از کسانی حمایت کند که بتوانند تجربهٔ خود را به دیگران اثبات کنند، از هیچ کس حمایت نخواهد کرد. از این رو مقاله می‌پرسد چه قاعده‌ای از هر فرد حمایت می‌کند، و اگر حقوق بین‌الملل از آن قاعده پیروی می‌کرد چه شکلی می‌داشت.
این مقاله بخشی از ویژه‌نامه‌ای در دست انتشار از این نشریه دربارهٔ صلح در حقوق بین‌الملل است. این ویژه‌نامه از کارگاه «Peace in International Law: Myth, Reality, or Legal Obligation?» پدید آمد که در ۶ و ۷ نوامبر ۲۰۲۵ در دانشگاه ژنو برگزار شد و نویسنده نسخهٔ پیشینی از این استدلال را در آن ارائه کرد. مقاله بر مقالهٔ سال ۲۰۲۳ نویسنده با عنوان «Reframing the Ontology of Peace Studies» استوار است.
استناد
Anders Reagan. The Sovereignty of Sentience A Phenomenological Approach to Peace for International Law. Journal on the Use of Force and International Law، انتشار برخط ۸ اکتبر ۲۰۲۶. https://doi.org/10.1080/20531702.2026.2742056
انتشارات همین برنامه
یادداشتصلح در حقوق، سیاست‌گذاری و نهادها
چه چیزی لازم است تا قانون برای صلح بنا شود؟
Anders Reagan. اکتبر ۲۰۲۶. خلاصه‌ای به زبان ساده از همین مقاله. مطالعه
مقالهٔ علمیزمینهٔ مشترک برای صلح
Reframing the Ontology of Peace Studies
Anders Reagan. مه ۲۰۲۳. Peace and Conflict Studies، دورهٔ ۲۹، شمارهٔ ۲، مقالهٔ ۱؛ با دسترسی آزاد. مطالعهٔ مقاله